We zagen al dat de exploitatie van de Papeweg ondanks de jaarlijkse bijdragen van het openbaar vervoer steeds verder in het nauw kwam.

Tot de lasten behoorden o.a. het onderhoud, het loon van de tolgaarder, de huur van het tolhuis, polderlasten van de Oranjepolder, grondbelasting, Rijnlands bundergeld en administratieloon van de bank. Er deden zich nog wel wat mogelijkheden voor nieuwe inkomsten voor. Zo vroeg Voorschoten in 1907 toestemming om een gasleiding in de berm te mogen leggen tot even voorbij de spoorlijn. In 1912 volgde een dergelijk verzoek van Wassenaar. Kennelijk waren de gemeentelijke bestuurderen handiger dan de spoorwegbaronnen, want slechts van Wassenaar kreeg men toezegging dat mocht het gas ooit worden doorgetrokken tot het tolhuis de gemeente het verbruik van de gaslamp aldaar zou betalen. Ook een verzoek van Voorschoten in 1909 om waterleiding in de zuidberm te mogen aanleggen leverde geen geld op. Bij het verzoek van de Rijkstelegraaf om 21 palen in de bermen te mogen plaatsen, deed de commissie zelfs al geen poging meer om inkomsten te verwerven. Wel had de commissie succes met een verzoek om wijziging van de toltarieven. In een rekest aan Gedeputeerde Staten van 1909 stelde men dat deze tarieven van 1843 dateerden toen er nog geen mechanisch voortbewogen voertuigen waren. Bij KB van 26 maart 1910 werden de tarieven voor vier-, drie- en tweewielers vastgesteld op 20, 15 en 10 cent. Geen wonder dat de tekorten steeds verder opliepen. Uit de rekeningen lijkt overigens naar voren te komen dat de commissarissen die tekorten soms uit eigen zak aanvulden. Intussen regende het kritiek op de toestand van de weg. Van provinciale en gemeentelijke zijde werden regelmatig inspecties uitgevoerd die telkens leidden tot aanschrijvingen om de misstanden te verhelpen. Ook particulieren beklaagden zich bitter over de toestand van de weg en zelfs de stalhouder Beijersbergen deed een duit in het zakje. Hij wilde best de aanmaning van het tolgeld betalen, die hij via de tolbaas ontving, mits ik een goed bereidbare Paaplaan ontvangt. In 1918 stopte Beijersbergen met de omnibusdienst waarop deze korte tijd door Van Hoboken werd waargenomen. In 1919 nam Beijersbergen het stuur al weer over, maar per 8 augustus 1921 stopte de dienst definitief. Ook voor de commissie en haar werkzaamheden viel kort daarop het doek. Bij KB van 4 oktober 1922 nr 31 werden de K.B.’s van 1843 en 1910 en daarmee de tolconcessie ingetrokken. Bestudering van de rekeningen van de commissie wijst uit dat over 1923 en 1924 toch nog belasting werd betaald en zelfs in de laatste rekening-courant over 1939 is nog sprake van belasting. Is de commissie wel echt opgeheven?

                                                                                                                      Rob Huijbrecht

Archief van de Commissie Papenweg nr 25: De laatste weeklijst van de ontvangen tolgelden, 1920.