Naar ik begrepen heb neemt de verkoop van motorfietsen in ons land nog steeds toe. Dat was vroeger wel anders. Zo schreef een fabrikant in Engeland in 1901 :

‘Nu bij nader inzien toch wel vaststaat dat een motorfiets geen enkel nut heeft voor algemeen gebruik, geeft onze firma het plan op, de produktie ervan voort te zetten.’ Denk overigens niet dat het in die tijd een eenvoudige zaak was om per motorfiets bijvoorbeeld van Rotterdam naar Amsterdam te rijden en dan zeker niet ’s nachts. We kunnen hier van een avontuur spreken waar nog lang over nagepraat werd. Bleef de carbidlamp wel branden en zou de tolgaarder bereid zijn het tolhek te openen ? Zat er wel voldoende benzine in de tank ? U zult nu denken dat de benzinestations ’s nachts niet open waren en dat klopt. Er waren namelijk geen benzinestations. Met een beetje geluk kon je benzine bij de drogist kopen of in een café. De man die op zo’n ‘duivelse stoomfiets’ zat was zeker op het platteland verre van populair. ‘Vunze wezens in bolle kikkerpakken , die leven van stof , walm en snelheid.’ Er werd nog wel eens naar knuppels en hooivorken gegrepen. Uit het feit dat veel artsen van dit vervoermiddel gebruik maakten kan men overigens opmaken dat het motorrijden minder ongezond was dan tegenstanders vaak beweerden. Toch werd ook toen al ingezien dat het rijden op een motorfiets een bron van vreugde kan zijn. Zo schreef een onderwijzer uit Limburg in 1905 : ‘De vreugde van de motorkunst is onwaardeerbaar. Als het ooit gebeurt , dat de stormen des levens u moreel-angstige oogenblikken bezorgen , als bijvoorbeeld de plannen van u en uwe waarde echtgenoote , zoo ge er een hebt , vehement tegen elkaar botsen , als de ‘struggle for life’ u onnoodig kwelt , als laster , minachting of miskenning u ontroostbaar maken , zoek dan de vreugde der motorkunst op , klamp u vast aan zijn gewillig stuur en ondervind , dat het vaak aangenamer is met machines om te gaan dan met menschen. Motorwielrijden is goed voor alle geesteskwalen waaraan een gezond mensch kan onderhevig zijn. ‘ (Het is me nu duidelijk waarom er zo weinig echtscheidingen voorkomen bij motorrijders en bij de psychiater zie je ze ook zelden of nooit !)

Nu zult u zeggen : ‘Leuk , maar wat heeft dat met Wassenaar te maken ?’

Sinds 1938 werden er terreinritten voor motorrijders gehouden  tussen Belgen en Hollanders. De eerste rit werd op het landgoed Duinrell te Wassenaar gereden. Dat de Hollanders die keer wonnen zal u niet verbazen. Na de oorlog –in augustus 1945- is deze traditie voortgezet.

                                         Carl Doeke Eisma. (Met dank aan Han Harmsze.)