In deze rubriek is de gele tram al enkele malen voorbij komen rijden. Tussen 1923 en 1961 bestond er een tramverbinding tussen Den Haag en Leiden die via Wassenaar liep. Eén van de conducteurs die tevens de tram bestuurde, was Louis Ruggenberg. Van 1929 tot 1961 woonde hij in ons dorp. Het laatste adres waar hij met zijn gezin woonde was in één van de huizen die speciaal voor het HTM personeel gebouwd zijn in de Baljuwstraat en wel op nummer3.
Louis schreef bovendien verhalen in het personeelsblad De Trambode. Eén van die verhalen speelt in 1940 tijdens de Tweede Wereldoorlog. Op bevel van de Duitse Luchtbeschermingsdienst moest de verlichting van gebouwen, de straatverlichting en die van voertuigen aangepast worden in verband met eventuele bombardementen door de Geallieerden uitgevoerd. Zo werden de koplampen van auto’s en trams voor het grootste deel afgeplakt, ging de straatverlichting zelfs helemaal uit en werden de ramen van huizen en gebouwen geblindeerd. Via zijn zoon Rob, de bekende kinderboekenschrijver, heb ik dit verhaal te pakken gekregen.
Verduisteringsoefening in geheel Zuid-Holland.
Eigenaardige gewaarwording zo in het donker te rijden. Er smakte een passagier in mijn wagen tegen de vloer. Een achter hem staande mijnheer had per ongeluk de wandelstok tussen zijn benen gestoken. Hij excuseerde zich, dat het zo afgrijselijk donker was. Aan de volgende halte stapte een bekende Nederlander op mijn balkon. Ik richtte mijn blauwe lampje op hem en zei grinnikend: "Mijnheer, u moest u eens weten hoe vreemd u er uit ziet in dit lugubere licht." "Conducteur", zei hij mopperend, "mijn voorkomen en mijn gevoelens zijn gelijk. Ik heb waarachtig vier keer bijna mijn nek gebroken over trottoirs eer ik hier aan de halte was." Ik betuigde mijn deelneming en zei dat het gelukkig nog maar een oefening was - wat mijnheer volkomen beaamde. Plotseling, terwijl wij door de intense duisternis voortsukkelden, een hevige knal onder de wagen. In een bliksemflits vloog het verleden langs mijn geestesoog, om te ontdekken of ik zulke grote zonden had bedreven dat een bomaanslag op mijn leven gemotiveerd was. Eigenaardig genoeg bleek later dat mijn passagier dezelfde korte marteling had ondergaan. Uit deze gedachten associatie werden wij ruw opgeschrikt door krachtig remmen van de bestuurder. Hij stelde een onderzoek in en even later raapte hij een platgereden grammofoonnaaldendoosje op, waarin iets had gezeten wat die geweldige knal had veroorzaakt. Hierop wendde mijn bestuurder zich met een aantal kernachtige uitdrukkingen tot een stel opgeschoten lummels die uit het donker opdoken en die kennelijk de duisternis hadden benut voor 'een geintje'. Berispend zei ik luid tegen mijn bestuurder: "Vraag eerst welke opvoeding iemand heeft gehad, voordat men hem veroordeelt. We gaan verder, Jan." Nog steeds over al mijn leden bibberend gaf ik het vertreksein. Een oefening... brrr.
Carl Doeke Eisma
De gele tram op het boek daarover van A. van Kamp
De Historische Vereniging Oud Wassenaer heeft getracht de rechthebbenden van afbeeldingen te achterhalen. Degene die de auteursrechten hierop heeft, wordt daarom uitgenodigd met de secretaris contact op te nemen. Voor de duidelijkheid in relatie tot de tekst zijn enkele foto’s bewerkt.