“In de sport tracht de moderne kuddemens zijn individualisme te redden”
In deze rubriek zijn de afgelopen jaren vele kunstenaars langsgekomen. Ze hadden één ding gemeen: ze hebben allemaal in ons dorp gewoond. De vraag wanneer we van een kunstenaar kunnen spreken, liet ik onbeantwoord om de eenvoudige reden, dat ik het antwoord niet weet. Dat geldt ook voor schrijvers en dichters. Wie verdient er een plaatsje in Actueel verleden en wie niet? Wanneer kunnen we van literatuur spreken en wanneer van lectuur? Literatuur wordt wel omschreven als: “teksten, die door de smaakmakende gemeenschap als waardevol worden beschouwd.”
Vraag me niet, wat we onder die smaakmakende gemeenschap moeten verstaan. Onder lectuur zouden dan de overblijvende teksten vallen. Tegenwoordig krijg je sterk de indruk, dat de media bepalen welke teksten van belang zouden zijn en welke niet. Het feit, dat boeken in grote aantallen verkocht worden zegt weinig of niets over het niveau ervan. De tijd zal leren of hier van blijvende waarde sprake is. Kortom, moeilijk te scheiden. Hier komt nog bij, dat de persoonlijke smaak ook een rol speelt. U zult het met de mijne moeten doen, vrees ik.
Leonard is op 3 augustus 1906 in Groningen geboren in een gezin van vijf kinderen. Zijn vader Johan Huizinga (1872 – 1945) was een historicus van naam, die onder andere Herfsttij der Middeleeuwen (1919) geschreven heeft.
Na de studie rechten, heeft Leonard zich vooral met journalistiek werk bezig gehouden. Zo heeft hij voor de Telegraaf gewerkt. Daarnaast schreef hij boeken en verhalenbundels, meer dan 55! Hij is vooral bekend geworden door één van die boeken: Adriaan en Olivier, dat in 1939 verscheen. Er zouden nog acht delen volgen, maar vooral dit eerste deel was een groot succes. We kunnen hier van een schelmenroman spreken. Het gaat over een straatarme tweeling, die van een onbekende oom een vermogen geërfd heeft en hier vervolgens goede sier mee maakt. De schrijver heeft gebruik gemaakt van feiten en gegevens uit zijn eigen omgeving. Zo speelt het buitenhuis van zijn oma, Toornvliet in de buurt van Middelburg, een rol in dit boek. Overigens was lang niet iedereen ervan overtuigd, dat het hier om literatuur gaat. Zo merkte de bekende schrijver Menno ter Braak op: “… dat hij [Leonard] zou afdalen tot een peil van zouteloosheid…” Leonard heeft enige tijd in Wassenaar gewoond op het adres Van Polanenpark 94. Hij is hier op 9 juni 1980 overleden.
Carl Doeke Eisma