Uit: Woningloze
In deze rubriek zijn al enkele schrijvers en dichters ter sprake gekomen. Ik denk niet, dat ik een open deur intrap, wanneer ik beweer dat het niveau van hun werk zeer verschillend is.
Wie kunnen we tot de top rekenen en wie niet? Moeilijk te zeggen en zeker afhankelijk van persoonlijke smaak. Tot mijn niet geringe verbazing kreeg ik nog niet zo lang geleden te horen, dat misschien wel de allergrootste dichter, die ons land heeft voortgebracht, ook in ons dorp gewoond heeft: Jan Jacob Slauerhoff ( 1898-1936 )
Hij is op 15 september 1898 in Leeuwarden geboren, als de vijfde van zes kinderen, in een middenstandsgezin. Van jongs af aan had hij last van astma. Na de HBS ging hij in Amsterdam geneeskunde studeren. Hier viel hij op door z’n bohemien-achtig gedrag à la de Franse dichters Baudelaire en Rimbaud. Hij publiceerde in die tijd zijn eerste gedichten en leerde Simon Vestdijk kennen. Hoewel hij als arts in ons land gewerkt heeft, heeft hij verreweg de meeste tijd als scheepsarts gewerkt. Zo maakte hij reizen naar Nederlands-Indië, het Verre Oosten en Latijns-Amerika. (Op één van die reizen - naar Java - leerde hij één van zijn vele geliefden kennen: Lenie van der Goes. Zij is later met de oudste broer van mijn vader getrouwd en u begrijpt dat dit voor mij een interessant detail is.) In 1930 is hij met de danseres Darja Collin getrouwd en hij is in die periode in Wassenaar komen wonen. Ze hebben een huis gehuurd op het adres: Backershagenlaan 2 en later is zijn moeder in het huis ernaast - op nummer 4 - komen wonen. Wim Hazeu schrijft hierover in zijn boek: Slauerhoff. Een biografie, Amsterdam 1995: “Hij vond in Wassenaar niet de rust met kamerjas en pantoffels. Hij zwierf vaak door de duinen en langs het strand.” Dit huwelijk was - evenals veel van zijn andere relaties met vrouwen - van korte duur. Op 5 oktober 1936 is hij in een rusthuis te Hilversum overleden en enkele dagen later gecremeerd.
U begrijpt, dat ik niet voor niets een tweetal regels uit één van zijn gedichten boven dit stukje gezet heb. Deze regels geven in het kort zijn leven weer.
Slauerhoff heeft een groot aantal gedichten, romans en reisverhalen achtergelaten. Stuk voor stuk de moeite van het lezen waard. Laat ik tot slot een tweetal van zijn romans noemen: Het verboden rijk ( 1932 ) en Het leven op aarde ( 1934 )
Carl Doeke Eisma
Uit: Slauerhoff, Rijswijk, 1940.