Het bestuur van de Historische Vereniging Oud Wassenaer organiseerde op 23 oktober een lezing ‘Cultuurhistorische schatten in de polder - Eendenkooien in de omgeving van Wassenaar’.

De lezing wordt gegeven door drs. Sander Wassing.

Vroeger waren er geen grote veestapels die grote aantallen mensenmonden konden vullen. Als een boer in de zeventiende eeuw tien tot vijftien koeien had, gold hij als zeer vermogend en dan behoorde hij tot de uitzonderingen. Voor een stukje vlees op het bord waren onze voorouders aangewezen op eendenbout. De eenden werden gevangen in een zogeheten eendenkooi. Dat was een vijver of een rechthoekige plas met vaak meerdere zijsloten (vangpijpen) die in een bocht steeds smaller het land inliep en uitmondde in een vanghokje. Eromheen stond een bos: dat gaf de eenden een bedrieglijk gevoel van rust en veiligheid.

In de polders rond Wassenaar hebben eeuwenlang eendenkooien gefunctioneerd. Op oude kaarten zijn ze nog goed waarneembaar. Ook de lokale adel wenste soms een eendenkooi op het landgoed. Zo richtte een zekere Gerrit Janszoon Moijenkint anno 1630 een eendenkooi op nabij het Huis Persijn.

De eendenkooien die nog bestaan zijn een onderdeel van ons nationale erfgoed. Vanuit ecologisch perspectief zijn ze waardevol en ook voor genealogen is het interessant om onze kennis van kooiker-families te vergroten. Tegelijk is het een mysterieus fenomeen en bij het grote publiek is er weinig over bekend. Wat weten we van de regionale eendenkooien en/of kooikers? Waar in de omgeving van Wassenaar waren eendenkooien te vinden? Hoe werkte een eendenkooi? Deze vragen lopen als een rode draad door de lezing.