In deel I van: De waterkeeringen, waterschappen en polders van Zuid-Holland,
’s-Gravenhage 1906, beschrijft Jhr. L.F. Teixeira de Mattos onder andere een zevental Wassenaarse polders. Vijf hiervan liggen slechts ten dele op Wassenaars grondgebied. De Zuidwijksche polder en de Oostdorper- en HuisterWeerpolder liggen binnen de grenzen van ons dorp en over die laatste polder wil ik u iets meer vertellen.

In september 1904 noteerde de schrijver: “Deze polder bestaat uit gronden welke zich ten zuidwesten van den Hoogeboomschen weg en langs beide oevers van de Zijl of Wassenaarsche watering, zuidwaarts uitstrekken tot bezuiden het dorp Wassenaar en benoordwesten de hoogere gronden genaamd de Fortificatie. [Op een kaart uit 1839 van ’s Gravenhage met de omliggende dorpen, staat dit perceel vermeld, ongeveer op de plek waar nu het Sterrenbad is. Uit oudere kaarten blijkt, dat hier een schans heeft gestaan. Op de oudste kadasterkaart van Wassenaar uit 1820 komt deze schans niet meer voor. Waarom dit verdedigingswerk is opgericht is (nog) niet duidelijk.] Aan de noordwestzijde worden de poldergronden begrensd door eene strook boezemlanden bezuidoosten den Oostdorperweg en den Wassenaarschen Schouwweg en aan de zuidoostzijde door eene strook boezemlanden ten noordwesten van den rijksstraatweg van ’s Gravenhage naar het Haagsche Schouw. De weg genaamd Kerkdam, welke dien straatweg nabij den Deijl verbindt met het dorp Wassenaar, doorsnijdt het zuidwestelijk polderdeel van het zuidoosten naar het noordwesten. Een gedeelte van de gronden van het Huis de Pauw, ten zuiden van dien Kerkdam ligt binnen den polder.”
Het deel ten noordwesten van de Wassenaarsche watering vormde in het verleden de Oostdorperpolder. Toen in 1815 de molen van de HuisterWeerpolder afbrandde, besloot men beide polders te combineren door middel van een grondduiker. Het besluit hiertoe werd op 1 oktober 1815 door de hoogheemraden van Rijnland genomen. (Voor alle duidelijkheid: het Huis ter Weer, waar de polder naar genoemd is, lag net buiten die polder.) De beide polders worden vanaf dat moment dan ook bemalen door één molen. Teixeira de Mattos schrijft hierover: “De polder wordt bemalen door een windschepradmolen staande aan den noordwestelijken oever der Wassenaarsche watering, en op deze uitslaande. De molen is particulier eigendom doch wordt door den polder gehuurd en onderhouden. De vlucht der wieken bedraagt 21.91 meter. Beide polders worden over de geheele lengte, dus ongeveer evenwijdig met de Wassenaarsche watering, doorsneden door eene met eenige bochten loopende hoofdmolensloot, van waaruit, haaks op hunne richting, toevoerslooten naar den molen voeren. “
[Het woordje ‘hunne’ zou tot verwarring kunnen leiden. Het betreft hier een oude vorm van het woordje: hun en heeft zowel betrekking op de Wassenaarse watering als op de hoofdmolensloot; vandaar dit meervoud.] 

                                                                                                          Carl Doeke Eisma