Mijn grote vriend was lange tijd buurjongen Gerard Parlevliet, die een nogal gezette moeder had.Vliegeren, vissen en voetballen waren onze hobby’s en geen stokje in de tuin was veilig voor ons, want daar moest onmiddellijk een vlieger van gemaakt worden.

Vliegerpapier hadden wij niet, dus dan maar bruin pakpapier of een krant, het maakte niet uit.

Wel bepalend was de grootte van de stokjes of het een punt, vierkant of zeskante vlieger werd. De lucht in ging hij altijd, wij waren dan ook de beste vliegerbouwers van de buurt.

Een keer vonden wij in een oude jas van buurman Parlevliet een dubbeltje en een stuiver, precies genoeg om een rolletje vliegerpapier te kopen bij Jack van Laar bij de Haven.

Dus dat was feest, echter totdat de buurman zijn vijftien cent miste en ons haarfijn vertelde dat dit stelen was. Wij hebben daarna zijn jassen maar met rust gelaten.

Touw was ook ons probleem want een bolletje van 100 meter koste wel een kwartje. Naarstig werd dan ook gezocht naar weggegooide in de war geraakt stukken vliegertouw die wij met eindeloos geduld weer uit elkaar haalden en zo weer een stuk aan onze eigen bol konden toevoegen. Onze bol had dus altijd diverse knopen van de verschillende stukken.

Vissen deden wij in de wetering, eerst over het zwarte pad bij Leen Grevers en daarna door het land naar de wetering, waar op de hoek van de overkant Moree roeiboten en kano’s verhuurde. Het was daar een drukte van belang met de kinderen uit het rooie dorp.

Later heb ik leren zwemmen in de wetering bij de afgebrande molen en de Hoogeboomse brug. Eerst in je onderbroek, maar later, toen je kon zwemmen, in een heuse zwembroek.

Vooral de Hoogeboomse brug was een ontmoetingsplaats voor het rooie dorp, met veel ouders die naar hun kinderen kwamen kijken. En wij sprongen en doken van de brug, gingen dwars door de moddersloten om zwart van de blubber weer in de wetering te duiken. Ook het elkaar bekogelen met koeienvlaaien was een leuke bezigheid, voor de kijkers was er genoeg vertier. Hier is ooit mijn zwembroek gepikt door dikke Piet en toen ik de zwembroek terug ging halen, bleek dat Piet hem gepast had waardoor de broek voor mij niet meer bruikbaar was. Wij waren waarschijnlijk de laatste lichting die in de wetering heeft leren zwemmen, de ziekte van Weil stak de kop op en er was inmiddels het Sportfondsenbad.

Op 9-jarige leeftijd verhuisden wij per bakfiets van de Bloemluststraat  naar de Kasstraat, een hele verbetering, hier hadden wij een douche en een achtertuin die uitkeek over de weilanden van boer Van Santen. We hadden zelfs een stukje grond waar een moestuin gemaakt kon worden.

De eerste tijd kwam het geregeld voor dat ’s-morgens de koeien van boer Van Santen in de achtertuin stonden en hup, dan teruggejaagd moesten worden naar hun weiland.

Het vangen van bijen ging hier over in het vangen van visjes. Met een schepnetje van een oude nylonkous van mijn moeder konden wij uren  bezig zijn met het vangen van stekelbaarsjes en voorntjes. Die dan weer in conservenblikjes gestopt werden.

Tijdens deze vangst moest je goed uitkijken voor de kinderen van boer Van Santen, want als je in hun weiland was en ze kregen je te pakken dan ging je de sloot in.

De moestuin is er nooit gekomen daar vrij snel de grond gebruikt ging worden voor de huizenbouw aan de Dr.Mansveltkade en de Zonneveldweg, dus weg mooi uitzicht, maar wel veel plezier tijdens de bouw van deze huizen.

                                                                                                          André de Kleine