Begin 1906 kwamen in het huis van Walter Joachim Jochems aan de Korte Vijverberg 4 en 5 in Den Haag enkele notabelen bijeen. Zij staken de hoofden bij elkaar “ter bespreking van de oprichting eener N.V. tot Exploitatie van een Renbaan op Duindigt”. Na koninklijke goedkeuring te hebben ontvangen werd op 15 mei 1906 ten overstaan van notaris W.J.M. de Bas de akte van oprichting gepasseerd. Alle commissarissen namen met f 2000 aan aandelen deel in de NV maar Walter Jochems nam deel voor f 40.000. Maar hij zou dan ook op Duindigt een renbaan aanleggen en deze aan de NV verhuren! De hoofdhuurder werd uiteindelijk de Nederlandsche Harddraverij- en Renvereniging, die wij ook al op Clingendael waren tegen gekomen.
De renbaan op Duindigt werd ontworpen door architect F.A.Koch. De baan was 1600 m lang en was voorzien van tribunes, een weeghuis voor de jocky’s en een ledenpaviljoen.
De oprichters en hun familie lieten zich niet onbetuigd: de dochter van Van Brienen, freule Daisy maar ook Walter Jochems zelf namen geregeld aan de rennen deel. Het paard van Walter Jochems heette veelbetekenend “Ik eerst”, dat van freule Daisy "Admiraal Togo”, die, volgens zijn grafschrift “niets hoorde, niets zag maar alles wist”.
Ook van de zijde van het koningshuis was er grote belangstelling voor renbaan Duindigt.
In 1908 stelden Koningin Wilhelmina en prins Hendrik ieder een zilveren medaille beschikbaar. De NV was beslist modern in haar opvattingen want ook de eigenaren van de paarden werden niet vergeten: in 1910 werd er een vereniging van eigenaren opgericht. Maar of dat op tijd was, is de vraag. Aan de nieuwe eigenarenvereniging wordt tijdens de eerste vergadering de vraag voorgelegd of er wel bookmakers mogen worden toegelaten op de baan. Begin 1911 werd de ”Wet ter bestrijding der Zedenloosheid” van kracht, die ondermeer het werk van de bookmakers verbood.
Maar paardenrennen zonder bookmakers is als sinterklaas zonder zwarte Piet en de belangstelling voor de rennen liep dan ook snel terug. In dat jaar werden er maar 12 wedstrijden georganiseerd.
Na de oorlog waren het vooral de Engelsen die voor wat belangstelling zorgden. Toch loopt het enthousiasme weer snel terug. Bovendien verbiedt burgemeester Storm van ’s Gravesande in 1925 het racen op zondag en wordt in 1927 ook nog eens een renbaan in Groningen geopend, terwijl de import van renpaarden juist afneemt. De crisisjaren leidden tot een daling van opbrengsten van de coursdagen en op 9 januari 1934 besluit het bestuur de renbaan te gaan verhuren aan de commissie van eigenaren.
Tijdens de tweede wereldoorlog herstelde de bezetter de sport-totalisator in ere, maar voordat de renbaan zich kon herstellen werd het landgoed Duindigt, inclusief de renbaan, eerst door de activiteiten rond het lanceren van V2’s en de daarop volgende bombardementen, grondig verwoest. In 1946 moet weer worden begonnen op een grasbaan. Nadat in 1963 de renbaan totaal was vernieuwd kon burgemeester Geertsema op 24 juni 1964 het nieuwe complex feestelijk openen. Op zondag 28 juni 1964 werd weer voor het eerst de Grote Prijs der Lage Landen verreden.
Ed Janson