Bij het toelatingsexamen van de Mulo werd de vraag gesteld wie Pieter de Jong was; nou dat wist ik want die reed op dat moment in de Tour de France. Bleek er achteraf nog een Pieter de Jong de zijn, die heldhaftige dingen had gedaan voor de paus in Rome. Ondanks Pieter had ik toch het toelatingsexamen gehaald en zodoende zat ik als geboortegolf-kind met 11 jaar in de 1^e klas van de ULO.

Een van onze leraren was juffrouw Achterberg. Zij zou tijdens de natuurkundeles knalgas gaan produceren en had daarvoor een imposante installatie opgebouwd van buisjes en flessen vloeistof. Na een chemische reactie van 2 vloeistoffen zouden er na het aansteken van een buisje, waaruit wat gas zou komen, kleine knalletjes te horen zijn. De knal was echter oorverdovend en van de gasproducerende installatie was weinig meer over.

De cijfers waren bij het eerste kerstrapport niet erg rooskleurig en daardoor moest ik op huiswerkles. Als alle kinderen vrij hadden, moest ik met een aantal lotgenoten in de klas onder toeziend oog van non zuster Francesca huiswerk maken.

Zuster Francesca was een non met een kort lontje die Duitse les gaf en zeer fel uit haar slof kon schieten. Als zij iets op het bord moest schrijven en achter haar rug werd het wat rumoerig was de kans groot dat de borstel richting geluid ging. Zelfs een mooi boek dat wij haar voor haar verjaardag hadden gegeven, ging die weg.

Aan de meesters Calis en Peltenburg heb ik slechts prettige herinneringen; vooral

het optreden van Calis als zwarte Sint en Peltenburg als witte Piet zal menigeen zich nog herinneren. Op Schoolbank.nl kwam ik de foto’s hiervan nog tegen.

Juffrouw Rie gaf Franse les en zij was een pittig klein vrouwtje dat de wind er goed onder had, anders dan mijnheer Roos, de Duitse leraar, die niet echt goed orde kon houden.

In de derde klas zouden wij les krijgen van een nieuwe tekenlerares. Haar binnenkomst bleek overdonderend want toen de deur openging kwam er een heel klein tenger mevrouwtje binnen van ca 1,50 meter en ofschoon iedereen redelijk opgevoed was, schoot de hele klas in een deuk van 5 minuten. Toen de rust weer enigszins teruggekeerd was en zij door haar neus fluitend vroeg of wij uitgelachen waren, begon alles overnieuw. Voor straf kreeg iedereen een 4 voor tekenen op zijn rapport. Achteraf bleek deze juf heel aardig.

Zuster Serafine hield meestal toezicht op het speelplein en vooral op de vierdeklassers van 15 en 16 jaar, die volop aan het puberen waren. Verschillende daarvan hadden reeds verkering met elkaar en zonderden zich af in een hoekje van de fietsenstalling. Anderen rookten sigaren tot men groen werd of pikten appeltjes bij Barselaar, maar altijd uitkijken of Serafine er niet aankwam.

Het examenjaar was heel spannend; bij het kerstrapport werd beslist of je terug moest naar de 3^e klas of dat je examen mocht gaan doen. Degenen uit mijn klas die examen deden, slaagden nagenoeg allemaal. Voor mij was na de eindexamenfeestjes de schoolperiode afgesloten en mijn werkzame leven kon beginnen. De Bank en de avondcursussen wachtten.

Vijf maal is er inmiddels een reünie geweest van de leerlingen uit bovengenoemde periode en het is de bedoeling dat er in 2010 een speciale reünie komt, 50 jaar na het behalen van ons diploma. We zien er allemaal naar uit.

André de Kleine

Eindexamenklas MULO 1961. Links meester Q. Calis, rechts zuster Margriet, zittend in het midden van de eerste rij juffrouw R. van Gils.

Foto; onbekend; Collectie Elly Jansen -de Roos.

De Historische Vereniging Oud Wassenaer heeft getracht de rechthebbenden van afbeeldingen te achterhalen. Degene die de auteursrechten hierop heeft, wordt daarom uitgenodigd met de secretaris contact op te nemen. Voor de duidelijkheid in relatie tot de tekst zijn enkele foto’s bewerkt.