Alweer zo’n 30 jaar geleden zijn Hennie en ik – samen met Marc en Taco – van Den Haag naar Wassenaar verhuisd en daar hebben we geen seconde spijt van gehad. Kwam je als Hagenaar wel eens in dit dorp?
Mijn ouders hadden een toegangskaart van Kijfhoek en Bierlap en ik ging wel eens kamperen op een terreintje van de NTKC bij Duinrell. De Nederlandse Tentenkamp Centrale, een club van uiterst fanatieke kampeerders. Maar verder? Oh, ja, ik had een schoolhoofd in Den Haag leren kennen en we mochten elkaar wel. Woonde hij niet in Wassenaar? Heette hij niet Ton Sluimers? Wie weet vind ik iets over hem in de Wassenaarse kranten van vroeger, laat ik maar eens op zoek gaan.
Ik kom de naam A. Sluimers voor de eerste keer tegen in het Wassenaars Nieuwsblad van 30 september 1955. Met algemene stemmen wordt hij door de gemeenteraad tot hoofd van de openbare school aan de Van Zuylen van Nijeveltstraat benoemd. Hij is dan 41 jaar oud en al 22 jaar werkzaam in het onderwijs, o.a. in Den Haag en Dordrecht. In deze laatste plaats was hij ook schoolhoofd en omdat één van zijn kinderen astma had, kreeg hij het advies in de buurt van de zee te gaan wonen en zo is hij in ons dorp terecht gekomen.
Een jaar later tref ik een advertentie aan, waarin vermeld wordt, dat men nieuwe leerlingen kan opgeven. Kennelijk kon dit ook bij het schoolhoofd thuis, want zijn woonadres Deylerweg 4 en het telefoonnummer 4284 worden hierin vermeld. De school wordt omschreven als school no. 1. (Pas in 1962 krijgt de school – op advies van burgemeester W. J. Geertsema – de naam Europaschool). In 1957 wordt hij voorzitter van de sportvereniging WIK en dit heeft o.a. tot gevolg, dat zijn naam vele malen in de krant komt. In 1958 kom ik het adres: Zijllaan 25 tegen en in 1959: Hogerbeetsstraat 4. Toen ik hem leerde kennen woonde hij samen met zijn vrouw, die onderwijzeres was, en hun drie kinderen: Jan, Peter en Dick, op dit laatste adres. In 1966 is hij op een school in de binnenstad van Den Haag gaan werken, de K. ter Laanschool in de Bezemstraat en hier is hij tot zijn pensioen gebleven.
Eén van zijn zoons vertelde mij, dat hij van mening was, dat zijn vader daar meer voor de leerlingen kon betekenen. Juist de kinderen uit de binnenstad moesten een eerlijke kans krijgen om – zo mogelijk – naar de middelbare school te gaan. Hij gaf ook les op een politieschool in Den Haag en dit heb ik later van hem overgenomen. Zijn zoon Dick omschrijft hem als een echte Brabander en een geboren schoolmeester. Na zijn pensioen is hij weer in zijn geboorteplaats Heusden gaan wonen. In 1994 is hij overleden.
Carl Doeke Eisma