Sinds enige tijd bestaat de mogelijkheid om via de website: http://kranten.kb.nl van de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag oude kranten in te zien.  In Het Vaderland van 9 augustus 1930 vond ik de beschrijving van een wandeling door Wassenaar in de rubriek: Wandelen rondom Den Haag. Bestaat – of moet ik schrijven bestond – er een mooiere plek om te wonen?

Een onzegbaar teere avondsfeer ligt over het zomersche land, waardoor een smal voetpaadje loopt rechtsaf op den boven de boomen uitspitsenden dorpstoren van Wassenaar. Aan den eenen kant, waar een meidoornhaagje, doorrankt door winden met blanke bloemkelken, het pad vergezelt, hebben we een wijd uitzicht over de bouwlanden van de Spinbaan op den hoogen toren van de R.K. kerk en den ranken molen Windlust; aan de andere zijde dringen berken, wilgen en elzen, overwoekerd door hop, dicht opeen, die maar op een enkel punt bij een landhek het gezicht vrijlaten over malschgroene, afgehooide weiden, bezoomd door het duistere bosch van Duinrell. Verderop duikt het paadje in de donkere poort van een kastanjelaan, waar al diepe schemering heerscht, ter zijde droomt het oude, witte torentje Florijn. Overal sjirpen in de dichte avondstilte krekels, wat muggen dansen op en neer.
Aan het einde van de laan liggen de eerste dorpshuisjes van Wassenaar, dieprood de pannen daken, onregelmatig in de gevels de vensters met blinkende, vierkante ruitjes, waarachter hier en daar het gele vlammetje van een theelichtje, in de tuintjes wat witte phloxen, felkleurige dahlia’s en veel grove aardappelplanten. Vlakbij is de oude dorpskerk, beschermend omgeven door hooge linden met zware kronen; rondom Bosch, donker zich afteekenend tegen de in het Westen nog zoo lichte lucht. Uit het dorp klinkt het kletteren van paardenhoeven op, dat langzaam nadert, tot een man met een vermoeid paard den hoek omkomt en voorbij gaat; even later knarst een staldeur dicht en valt rammelend de klink er op. Zacht galmt van den toren een enkele slag en sterft weg, dan juist kijkt hoog van den hemel tusschen de grauwe wolken, die in eindelooze opeenvolging voortglijden, de bleekgele maan neer.

                                                                                                                 S.G.Gzn.

Wat moet ik hier nog aan toevoegen? Niets!

Carl Doeke Eisma (in mijn vorige artikel schreef ik abusievelijk Dirk Koster; dat had Dirk Coster moeten zijn)