Onder deze titel trof ik een verhaal aan in de Tribune - Sociaal Democratisch Weekblad -, van 29 juni 1928. Hoewel de meeste artikelen die over ons dorp gaan positief te noemen zijn, wordt hier uit een ander vaatje getapt.

 'Op een mooien Zondag brachten wij een bezoek aan het dorp Wassenaar, onder den rook van de luxe-stad, het vorstelijke 's-Gravenhage, de stad van de wufte bourgeoisie, van het vermaak op velerlei gebied en wijze. Zij wonen daar in dit dorp, die zich vetgemest hebben aan het bloed van den Javaan. Zij allen, die den Indonesiër uitmergelen tot op het gebeente, verblijven in dit mooie dorp, met zijn uitgestrekte buitenverblijven, villa-parken met boschrijke omgeving. Zéér zorgvuldig wordt er voor gewaakt, dat het publiek geen toegang krijgt. Hooge hekken en versperringen van allerlei aard, toonen er de geraffineerdheid der bewoners en de haat die hen blijkbaar bezielt u zorgvuldig van hun "eigendommen" verwijderd te houden. Blijft ge soms wat lang op een mooi gedeelte staan, om vol bewondering te genieten van het mooie uitzicht, dan gebeurt het, dat ge vaak wantrouwende blikken op je gericht ziet. Men ziet dadelijk, dat je niet tot "hun kringen" behoort. Waar men gaat ziet ge de bekende bordjes: "Art. 461", "Wandelaars worden niet toegelaten", "Zeer streng verboden toegang", "Pas op voor de honden", en meerdere van deze hartelijke raadgevingen toonen u, hoe ge belet wordt meer van het intieme gedeelte van deze verblijven te zien. Gaat men in opgewekte stemming daarheen, dan bekruipt je een gevoel van intense haat tegen het stelsel en de personen, die zich de brutaliteit aanmatigen dergelijke brutale opschriften aan den buitenplaatsen aan te brengen, en vragen we ons af: "Hoe lang nog zullen deze zat-gevreten parasieten van deze lusthoven alléén nog kunnen genieten?" Nog erger treft je de aankondiging, die we zagen, als deze: "Losloopende honden worden doodgeschoten". Ben je in het bezit van zoo'n huisvriend en je neemt hem op je wandeling mee en hij loopt per abuis, want een beest kan natuurlijk niet lezen, het hek van zoo'n buitenplaats binnen, dan wordt hij doodgeschoten door een boschwachter of tuinbaas op bevel van diens broodheer, van iemand, die doorgaans niet precies weet, op welke manier hij aan zoo'n landgoed gekomen is. Hoe genotvol zou het zijn, indien de arbeiders, de werkers en de voortbrengers der productie de volle beschikking zouden hebben over deze luxe verblijven. Vaak bewoond door een enkele oude dame of heer, die met de overvloedige ruimte geen raad weten, konden deze buitenplaatsen met weinig kosten dienstbaar gemaakt worden als rusthuizen voor zieken en zwakken en vacantieverblijven voor het proletariaat."

Hopelijk voelt u zich, gewaardeerde lezer, niet al te veel aangesproken door deze uitermate duidelijke tekst.

Eén van onze redactieleden, Ed Janson, reageerde op dit verhaal met een naar mijn bescheiden mening uiterst geestige opmerking: "Bij De Lus hing jarenlang een bordje met de tekst Pas op de hond. Ik ben daar nooit op ingegaan want daar kan een hoop tijd in gaan zitten!"

Carl Doeke Eisma