( Een vakantiehuis voor kunstenaars en literatoren van 1940 – 1992.)

Dat het laatste woord over De Pauwhof nog niet gezegd (laat staan geschreven) is, bleek mij uit ‘de Volkskrant’ van 14 februari 2003.

Annemarie Oster schreef hierin een column, die begint met de zin: “Op weg naar Wassenaar werd ik begeleid door een zachtmoedig winterzonnetje.” Na enkele inleidende zinnen vervolgt ze met: “ Wat een voorrecht om op een niet al te drukke middag door Wassenaar te rijden.Wanneer was ik hier ook weer voor het eerst? In de jaren vijftig, uit meelogeren met mijn moeder. Af en toe bivakkeerde deze een weekje in De Pauwhof, een toevluchtsoord voor artiesten die tot zichzelf wilden komen. Indertijd was de villa, gelegen aan dezelfde weg, duidelijk te zien. Maar nu: geen Pauwhof te bekennen. Was ik er al voorbij, is het artiestenpension verbouwd of met de grond gelijk gemaakt? Achter de villa waren laantjes en bosschages, tenminste voorzover ik me herinner; de natuur speelde in mijn jonge leven nauwelijks een rol. Mijn uiterlijk wel. De eerste avond verscheen ik aan de gemeenschappelijke eettafel, toegetakeld als tien hoeren van Babylon. Tegenover me zat een Hongaarse musicus. Hij speelde eerste viool bij het Concertgebouworkest. In zijn huwelijk niet. Zijn vrouw, een rectrix, liet niet met zich sollen. Toen haar man me, zijn hoog opgetaste lepel (met linzen of iets anders artistieks) in de lucht, geruime tijd gebiologeerd had zitten aanstaren, zei ze op afgemeten toon: “Ik weetnietofjehetweetmaarerligtietsopjelepel” Mocht ze deze regels lezen: mijn oprechte excuses. Niemand irritanter dan een narcistische snotneus.”

De moeder die ter sprake komt, was de beroemde actrice Ank van der Moer. (De vader van Annemarie was voor de volledigheid Guus Oster.) Ank van der Moer werd in 1912 in Amsterdam geboren en ze heeft in diezelfde stad de toneelschool doorlopen. “Ze was een veelzijdig en intelligent actrice en werd door velen beschouwd als de ‘first lady’van het Nederlandse toneel”, zo lees ik over haar. Ze heeft zowel in het klassieke als in het moderne repertoire geschitterd. Ook gaf ze les op de toneelschool en in 1943 schreef ze het blijspel: ‘Waar is mijn dochter?’

Wie het eerste stukje over de Pauwhof gelezen heeft, weet dat deze villa niet afgebroken is, maar nog steeds bewoond wordt.

                                                                                                                      Carl Doeke Eisma