Als er één monument beeldbepalend is voor ons dorp is het wel de korenmolen aan het Molenplein. Ik denk niet dat er een ander gebouw in Wassenaar te noemen is dat zo vaak gefotografeerd, gefilmd, getekend en geschilderd is. Alleen al het aantal ansichtkaarten waar de molen op staat dat in de loop der jaren verschenen is, loopt in de honderden.

En wat dat tekenen en schilderen betreft, soms gaat het om een goedbedoelde poging en soms kunnen we wel degelijk van een kunstwerk spreken. Dit laatste is uiteraard subjectief. Zoals u ongetwijfeld weet, is de Wassenaarse Kunstgroep in de ruimte onder de molen zelf gehuisvest en toen ik er onlangs kwam buurten, zag ik er een afbeelding van de molen en de huisjes en huizen uit de onmiddellijke omgeving van de molen staan. Mijn belangstelling was gewekt en uiteindelijk werd besloten om deze afbeelding aan mij cadeau te doen, waarvoor mijn dank. Vervolgens heb ik mij twee vragen gesteld: kan ik iets meer te weten komen over deze afbeelding en hoe stond de molen erbij toen dit schilderij, want dat is het, gemaakt is.

Het schilderij
Gelukkig is het schilderij gesigneerd en als ik goed lees, staat er W.H. Meijer, al ben ik hier niet helemaal zeker van. Ook staat er een jaartal op: '74 en hier wordt zonder twijfel 1974 mee bedoeld. Het is op hardboard geschilderd en heeft een formaat van 40 x 30 cm. Verder zat er een kaartje bij waaruit blijkt dat Willem Wielenga dit schilderij geschonken heeft. Ik kwam er achter dat het hier om de makelaar gaat die tijdens het vervaardigen van het schilderij een makelaarskantoor had op het adres Molenplein 2. Hij vertelde me dat dit schilderij letterlijk bij hem voor de deur geschilderd is en dat hij het van de kunstenaar heeft kunnen kopen.

De molen rond 1974
In 1962 heeft de gemeenteraad van Wassenaar besloten de molen van de laatste beroepsmolenaar, Cornelis Mansvelt, te kopen. "Deze molen heeft niet alleen waarde als toeristische attractie dicht bij de kom van het oude dorp, maar vooral ook als historisch monument", zo stond er in de Haagsche Courant van 6 september 1961 te lezen. Tot 1973 zijn de wieken van de molen nauwelijks rondgegaan. Wel heeft er een ingrijpende restauratie plaatsgevonden. Vanaf 31 maart 1973 was Wim van Krieken de molenaar en vanaf dat moment gingen de wieken met grote regelmaat rond al werd er nog geen graan gemalen. Wim schreef hierover: "Het dorp was te klein dat de molen weer draaide." Zo'n molen vraagt ieder jaar om een grondige inspectie en ook in 1974 moest er het nodige gerepareerd worden. De muren zijn opnieuw gevoegd en al het houtwerk is geverfd. Wim is tot 1980 de molenaar van de Windlust geweest en in dat jaar is hij opgevolgd door mijn leermeester, Jan van der Veek. Aan Jan de eer dat hij de molen maalvaardig heeft gemaakt. Vanaf 1983 werd er dan ook weer graan tot meel vermalen en dat is nog steeds, bij voldoende wind, het geval.

Carl Doeke Eisma

Schilderij van 1974 van de Wassenaarse molen.

De Historische Vereniging Oud Wassenaer heeft getracht de rechthebbenden van afbeeldingen te achterhalen. Degene die de auteursrechten hierop heeft, wordt daarom uitgenodigd met de secretaris contact op te nemen. Voor de duidelijkheid in relatie tot de tekst zijn enkele foto’s bewerkt.