Het scheelde een haar, of Wassenaar had geen Vleysmanlaan. De gemeenteraad had namelijk in 1935 bedenkingen tegen het vernoemen van iemand die slechts een “blauwe maandag” burgemeester van Wassenaar was. Wie was deze man?
Bernardus Ludovicus Vleysman werd op 21 juni 1801 te Den Haag geboren als zoon van Jan Willem Vleysman, kastelein van een destijds bekende horecazaak in de Papestraat (nu nummer 32). Bernardus kreeg in de periode 1814-1817 van de Haagse chirurgijn R.G. de Graaff een medische opleiding, slaagde voor zijn examen en werd op 7 april 1817 aangesteld als chirurgijn derde klasse bij de Koninklijke Marine. Na latere studie in Utrecht kreeg hij de rang van chirurgijn-majoor en nam in 1831 ontslag. Hij trouwde vervolgens datzelfde jaar te Arnhem met Elisabet Marie Louise de Rochemont (ca. 1812-1849).
Direct daarop trad Vleysman in dienst van het leger in Oost-Indië, opnieuw als chirurgijn-majoor (tegenwoordig kapitein-arts). Hij werkte in verschillende plaatsen op Java. Daarbij viel hij op door de ontwikkeling van een “genees- en voorbehoedmiddel” tegen cholera. Het veel geprezen middel bleef de gehele negentiende eeuw in gebruik.
Vleysman en zijn vrouw gingen eind november 1838 met verlof naar Nederland. Het volgende jaar is hij op eigen verzoek gepensioneerd. Hij vestigde zich te Den Haag aan de Korte Poten als arts, volledig bevoegd tot uitoefenen van de genees- en heelkunde.
Vleysman is begin 1842 benoemd tot Ridder in de orde van de Nederlandse Leeuw. Misschien hield deze hoge onderscheiding verband met zijn uitvinding van het anticholera middel. De receptuur verkocht Vleysman overigens in 1848 aan een apotheker.
In 1851 nam de carrière van de geneesheer een onverwachte wending. In maart werd hij namelijk benoemd tot burgemeester van Hellevoetsluis. Inmiddels weduwnaar, trouwde hij op 10 april 1851 te Den Haag met Anne Jaquette van Eeusom (1797-1879), weduwe van een arts.
Wegens onbekende redenen nam Vleysman drie maanden na zijn huwelijk ontslag als burgemeester van Hellevoetsluis. Vreemd genoeg is hij enkele weken later, op 28 augustus 1851, benoemd tot burgemeester van Wassenaar. In de dorpskern vond hij echter geen woning naar zijn zin. Hij vroeg daarom aan de Commissaris van de Koning toestemming om in Den Haag te blijven wonen. Toen dit geweigerd werd, nam Vleysman op 7 maart 1852 ontslag als burgemeester van Wassenaar.
Eind oktober 1852 liet hij van zijn sociale bewogenheid blijken. Nadat bij Hellevoetsluis negen varensgezellen omkwamen bij een poging om schipbreukelingen te redden, nam hij als oud-burgemeester zitting in een commissie ter ondersteuning van de vele nabestaanden.
Vleysman ging verder door het leven als rentenier. Daarbij hielp ongetwijfeld zijn pensioen, dat twee keer zo hoog was als het toenmalige salaris van een burgemeester van Wassenaar. Medio 1859 verhuisde hij met zijn echtgenote naar België. Zij reisden veel en keerden af en toe nog enige tijd terug naar Den Haag. Vleysman overleed te Brussel op 24 september 1873.
Albert Clobus
Het uniform van een chirurgijn-majoor bij de Koninklijke Marine rond 1830.
(lithografie toegeschreven aan J.P. Houtman en A. Verhoesen, collectie stadsarchief Delft).