In een tijd, waarin we ieder moment en vanaf iedere locatie kontact met mekaar kunnen zoeken, of dit nu via de computer een telefoon of één van die andere voor mij voorlopig nog onbegrijpelijke apparaatjes gaat, doet onderstaand stukje uit Het Vaderland van april 1940 haast lachwekkend aan. Haast, want het gaat hier wel degelijk om een ernstige zaak. Telefoneerend Wassenaar teleurgesteld over nieuwe regeling. Groote bezwaar: maar drie minuten spreken voor vier cent.

De nieuwe regeling voor het telefoonverkeer van Wassenaar met Den Haag is in slechte aarde gevallen. Bijna eenstemmig zijn de bewoners van Wassenaar het er over eens, dat de nieuw geschapen toestand allerminst een verbetering is voor het publiek, van welken kant men de zaak ook bekijkt. In de eerste plaats worden de kosten hooger, in de tweede plaats is men aan een tijdlimiet per gesprek gebonden en in de derde plaats wordt het telefoneeren met Den Haag lastiger en omslachtiger in plaats van eenvoudiger, wat men in deze eeuw der techniek toch eerder zou verwachten. Al met al is men er dus heelemaal niet over te spreken in Wassenaar, den voortuin van de residentie, dat vooral door den aard van zijn inwoners juist zoo’n veelvuldig gebruik van de telefoonverbinding met Den Haag moet maken. Daarom hebben wij ons oor eens te luisteren gelegd in de stille, weelderig begroeide lanen, in ’t oude dorp met het vriendelijke pleintje, langs den drukken verkeersweg en in het raadhuis en gesproken met de bewoners van het door den invloed van de milde lente weer oplevende dorp. Na met de burgemeester, dr. S. baron van Wijnbergen gesproken te hebben, kwam een verontwaardigde, bejaarde dame aan de beurt. Ze was het niet eens met de uitlatingen van de directeur van de Gemeentelijke Telefoondienst te ’s Gravenhage, die beweerde, dat de lijnen geblokkeerd zouden worden door lange gesprekken, die toch niets om het lijf hebben. “Een telefoon is tenslotte een instrument, dat men voor zijn gemak en genoegen heeft” drukte zij zich uit, “evengoed als tegenwoordig nergens een stofzuiger of een electrisch kacheltje ontbreekt. En die directeur heeft er niets mee te maken welke gesprekken er door die telefoon gevoerd worden. Het is zelfs vrij ongepast om daarover te beginnen, want er bestaat toch zoo iets als een telefoongeheim, nietwaar. In ieder geval is het zeer lastig, wanneer men maar drie minuten kan spreken en dan weer opnieuw de kosten van een gesprek moet betalen, terwijl het daarenboven werkelijk heel vreemd is, dat de verbinding na negen minuten automatisch verbroken wordt.”
“Neen, wat de service aangaat is het geen verbetering en we hopen, dat er een vorm gevonden zal kunnen worden om tot een betere regeling te komen”, zo eindigt dit artikel.
Of dit ook gelukt is, is mij niet bekend.

Carl Doeke Eisma