Tegenwoordig zijn buitenlandse toeristen meer dan welkom in ons land, want door hun uitgaven stimuleren zij de Nederlandse economie. Er zijn echter aanwijzingen, dat men ongeveer honderd jaar geleden beduidend minder positief tegenover buitenlanders stond. Het toenmalig Centraal Bureau voor Vreemdelingenverkeer, een onderdeel van het Ministerie van Binnenlandse Zaken, ontving namelijk regelmatig klachten van buitenlandse toeristen, omdat zij op talloze plaatsen in Nederland door jongeren werden gemolesteerd.

De situatie was zo verontrustend, dat de minister van Binnenlandse Zaken het nodig vond om in de zomer van 1912 een landelijke campagne te starten waar hij gemeenten bij inschakelde. Ook het college van Burgemeester en Wethouders van Wassenaar ontving een rondschrijven van de minister waarin hij hen verzocht om maatregelen te treffen tegen jeugdige personen die vreemdelingen lastig vielen. De minister gaf enige voorbeelden van wat hij omschreef als “grove baldadigheid” van de jeugd: het gooien van stenen en vuil naar buitenlanders, hinderlijk volgen, uitjouwen en andere vormen van verwerpelijk gedrag.
Misschien waren er ook in Wassenaar problemen op dit terrein, want burgemeester Storm van ’s-Gravesande en zijn wethouders reageerden snel en adequaat op het verzoek van de minister. Ze verspreidden in de gemeente exemplaren van een beschikbaar gesteld fors aanplakbiljet waarin Wassenaarse volwassenen, ouders en voogden werden opgeroepen om “het brutale optreden” van de aan hun zorg toevertrouwde kinderen te voorkomen en hen te wijzen op het ongepaste van hun gedrag. Men hing de openbare kennisgeving ook op in scholen en betrok zo het onderwijzend personeel bij de campagne voor betere omgangsvormen. In die kennisgeving werd de schoolgaande jeugd nog eens nadrukkelijk geattendeerd op het strenge handhavingsbeleid van de burgemeester; deze had de politie geïnstrueerd om resoluut en streng op te treden tegen jongeren die werden betrapt op wangedrag tegenover vreemdelingen.

Frans Erwich