Als er van één monument uit ons fraaie dorp enorme hoeveelheden afbeeldingen zijn gemaakt, dan is dat wel van de korenmolen. Of het nu om foto’s of tekeningen gaat, om schilderijen of modellen, om ansichtkaarten of om kindertekeningen. Vaak gaat het dan om goedbedoelde pogingen, maar een enkele maal kunnen we wel degelijk van een kunstwerk spreken. En hoewel mij in dit verband namen als Cornelis Jetses en Robert van Lit te binnen schieten, ben ik toch zo vrij om één kunstenaar te noemen, die tot nu toe de meest geslaagde afbeelding van de molen heeft gemaakt: Hendrikus Elias Roodenburg. U ziet het, ik pas me aan bij de mode van deze tijd om ‘de grootste, de meest bekende’ op te sporen. Dat ook in dit geval appels met peren vergeleken worden, moet u maar voor lief nemen. Hendrikus is op 23 juli 1895 in Den Haag geboren. In 1925 is hij samen met zijn vrouw Johanna in Wassenaar komen wonen – op de Duinweg nummer 13 – en op 27 april 1987 is hij in Den Haag overleden.
Hij wordt wel topografisch etser genoemd en hoewel hij vele technieken beheerste is hij vooral bekend geworden door de etsen, die hij van gebouwen, dorpen en steden gemaakt heeft. Wat aantallen betreft springen plaatsen als Amsterdam, ’s-Gravenhage, Leiden, Rhenen en Utrecht er uit. Ook in Wassenaar heeft hij enkele afbeeldingen gemaakt. O.a. van zijn woonhuis, een duingezicht, een groot aantal van de dorpskerk en dan die prachtige ets van de molen. Deze ets heeft hij in 1927 gemaakt, met als titel: molen Windlust, Wassenaar. Het gaat dan om een gesigneerde, zwarte ets van 29,5 x 21,5 cm. Om precies te zijn was het de 15e ets, die hij dat jaar gemaakt heeft. (Hoeveel afdrukken er van gemaakt zijn is mij niet bekend. Ik ben in het gelukkige bezit van nummer 39.) Overigens is mij nog een tweede afbeelding van de molen van zijn hand bekend. Vele jaren geleden zijn er twee series molenkaarten verschenen. Al deze molens zijn door hem getekend. Het gaat dan om ‘reproducties naar geaquarelleerde krijtteekeningen.’ De korenmolen te Wassenaar is nummer 6 van de eerste serie. Op deze kaart staat de molen in de winter afgebeeld. Uit beide afbeeldingen wordt duidelijk, dat de perenboom die naast het bakhuisje staat al een eerbiedwaardige ouderdom heeft. Tenzij men in het verleden gemeend heeft een nieuw boompje te moeten planten, stond hij er ook in 1927 al.
Eén van de vele tentoonstellingen, waarop zijn werk te zien was, droeg de titel: Ik ben altijd mijn eigen weg gegaan. Ik mag hopen, dat dat voor iedere kunstenaar geldt en wie weet ook voor u, gewaardeerde lezer/lezeres.
Carl Doeke Eisma