Zijn schilderijen en tekeningen met spelende katjes worden geregeld aangeboden op veilingen en in de kunsthandel. Ze brengen tegenwoordig aardig wat geld op. De katjes zijn vaardig geschilderd en de omgeving waarin de dieren verkeren doet meestal luxueus aan; vaak zijn de poesjes stoeiend afgebeeld op een kostbaar aandoend tafelkleed. De luxe die op de schilderijen wordt gesuggereerd en het feit dat de schilder, Kees Raaphorst, in Wassenaar woonde, doen vermoeden dat de maker in weelde leefde. Maar niets is minder waar. Kees Raaphorst, die in januari 1954 op 78-jarige leeftijd overleed, was iemand van eenvoudige komaf die een flink deel van zijn leven sleet in een bescheiden woning in het Oostdorp. Hij stamde uit een oude Wassenaarse boerenfamilie, was opgeleid tot huisschilder en werd kunstschilder door zelfstudie. Pas op 48-jarige leeftijd wist hij met een kunsthandel een contract af te sluiten. Hij specialiseerde zich in die tijd in stillevens. Pas later ging hij zich op katjes toeleggen. Waarschijnlijk volgde hij de beroemde dierenschilderes Henriëtte Ronner-Knip na, die eerder furore met poezen maakte. Haar artistieke niveau heeft Raaphorst maar zelden gehaald. Zijn katjes bleven vaak wat stijfjes en hebben vaak wat onnatuurlijk platte koppen.  Desondanks was er veel vraag naar zijn katjes. Gelukkig maar, want Raaphorst moest een vrouw (telg van de bekende Wassenaarse familie Looijestijn) en negen kinderen onderhouden. Behalve de eerder genoemde stillevens schilderde Raaphorst ook wel dorpsgezichten, bijvoorbeeld als hij in opdracht een Wassenaarse boerderij op het doek vereeuwigde. Voor het interieur van de Sint Willibrorduskerk aan de Kerkstraat leverde hij een grote muurschildering. Bizar genoeg werd uitgerekend een hondje, dat op de muurschildering voorkwam, later op last van een pastoor verwijderd. Uiteindelijk verdween de hele schildering onder een laag witkalk.

Een hoogtepunt beleefde Raaphorst in 1950, toen een deputatie van Wassenaarse ouderen koningin Juliana een ‘poesen-stukje’ van zijn hand aanbood. Vier jaar later overleed de schilder uit de Hallekensstraat.

Robert van Lit