Weet je als beeldend kunstenaar het uiterlijk

op een herkenbare wijze weer te geven,

dan vang je vanzelf een glimp op

van wat er binnenin verborgen zit.

                                  Sierk Schröder

Sierk Carl Schröder werd op 6 april 1903 op Ambon geboren. In 1909 verhuisde hij naar Rotterdam en op de lagere school werd al duidelijk dat hij goed kon tekenen, maar in het milieu waarin hij opgroeide was het niet gebruikelijk om een opleiding tot kunstenaar te gaan volgen. Op zestienjarige leeftijd ging hij naar de Middelbare Koloniale Landbouwschool te Deventer en het lag in de bedoeling dat hij na zijn eindexamen naar Nederlands Indië terug zou gaan. Omdat de vooruitzichten op dat moment niet erg gunstig waren werd hiervan afgezien. Nadat de directeur van de Koninklijke Academie in Den Haag werk van hem gezien had, gaf hij aan, dat Sierk meteen in het derde leerjaar geplaatst kon worden. Hierna vertrok hij naar Parijs, maar door gebrek aan geld raakte hij ondervoed en werd ziek. Mede daarom keerde hij terug naar Nederland en hij ging in Den Haag wonen. Door het illustreren van (school) boeken en het tekenen van politieke prenten kon hij redelijk in zijn onderhoud voorzien.

Nadat hij een Koninklijke Subsidie gekregen had begon hij met het schilderen van portretten en dit zou de rest van zijn leven de voornaamste bron van inkomsten zijn. Hij wordt dan ook wel één van de belangrijkste portrettisten van de twintigste eeuw genoemd. Nu kon hij ook vrij werk als stillevens en modelstudies gaan vervaardigen. Vooral het impressionisme heeft zijn werk sterk beïnvloed. Eén van de bekendste portretten die hij schilderde was een afbeelding van Koningin Wilhelmina. Evenals Paul Citroen ontwierp hij – in 1939 – een serie postzegels.

In 1960 werd hij benoemd tot hoogleraar in de vrije schilderkunst aan de Rijksacademie voor Beeldende Kunsten te Amsterdam. Na een jaar of acht besloot hij meer aandacht aan zijn vrije werk te gaan besteden hoewel de opdrachten voor het schilderen van portretten door bleven gaan. In die periode werkte hij veel met houtskool, krijt en pastel. Ook vervaardigde hij prachtige aquarellen.

In een artikel over hem las ik, dat hij zijn hele leven uiterst bescheiden is gebleven. Hij probeerde steeds weer zijn vakmanschap te vergroten: de meester is zijn leven lang leerling gebleven. Een man met een grote wellevendheid.

Bekend zijn ook zijn portretten van burgemeesters, die in De Pauw te bewonderen zijn.Hij woonde in Wassenaar aan de Papeweg op nummer 42. Op 26 januari 2002 is hij overleden.

Carl Doeke Eisma

Uit: Door bloeiende velden, Groningen, 1952, blz. 66.