In het voorgaande stukje over De Pauwhof vroeg ik of iemand mij duidelijk kon maken wie er schuilgaan achter de personen die Mensje van Keulen in haar laatste boek ten tonele heeft gevoerd.

                                                                           “Soms denk ik

                                                                            een mens

                                                                           is

                                                                            een

                                                                            vaas

                                                                            vol

                                                                           gedachten”

                                                                                                  Bauwke Zijlstra

En zowaar, ik kreeg onlangs een telefoontje van iemand, die mij dat haarfijn kon vertellen. Alie heeft van 1974 tot 1990 in dit “werkcentrum voor beoefenaars van kunsten en wetenschappen”, zoals de Pauwhof omschreven werd, gewerkt.

Mensje schreef onder andere over een artistieke dwerg en hier heeft de bekende Haagse kunstschilder Jos van den Berg model voor gestaan. Het bescheten echtpaar Termaat heette eigenlijk Vermaat en de schilder Bouke was in werkelijkheid Bauwke Zijlstra.

Alie heeft me heel wat verteld over de bewoners van de Pauwhof en ze liet me bovendien een tweetal plakboeken zien vol foto’s en krantenartikelen.

Zo kwam Paul Citroen vaak op bezoek bij zijn kunstbroeders en -zusters en hij noemde zich dan: “De beste schilder van de Oostdorperweg.” Ik wil niemand beledigen, maar dat ben je al gauw naar mijn idee.

In die plakboeken kwam ik alle grote namen uit de kunstwereld van die tijd tegen. Ik noem er enkele: Belcampo, Ko van Dijk, Rosa Spier, J.C. Bloem en Tessa de Loo.  Mensje van Keulen had zo haar eigen ideeën over de Pauwhof. In een van de krantenartikelen geeft ze de volgende omschrijving: “Het is net een Engels spookhuis waar alles kraakt.” Ondanks groot verzet bleef er in 1992 niets anders over dan dit werkcentrum – puur om financiële redenen - te sluiten.

In de vorige stukjes noemde ik de twee Gastenboeken die bewaard gebleven zijn. Hierin staan enkele unieke tekeningen en gedichten. Of deze gedichten altijd van hoog niveau zijn waag ik te betwijfelen. Zo schreef de beroemde dichter Martinus Nijhof het volgende – mag ik zo vrij zijn wat knullige – gedicht:

    “Hoe voelde ik mij hier in huis?

     Ik voelde mij, in één woord, thuis.

     Wat voelde ik bij het adieu?

     Partir c’est mourir un peu.”

Maar ach, de boog kan ook niet altijd gespannen zijn en misschien was dit juist wel de charme van de Pauwhof, jongens en meisjes onder elkaar.

Carl Doeke Eisma