Hoewel de molens in ons land tijdens de Tweede Wereldoorlog nog uiterst nuttig werk hebben verricht, waren ze eigenlijk al afgeschreven. De concurrentie met door elektriciteit aangedreven machines was niet langer vol te houden. Dit betekende, dat veel molens in verval raakten of afgebroken werden. Rond 1970 kwamen er stemmen op om hier iets aan te doen. Natuurlijk, de vereniging De Hollandsche Molen was al sinds 1926 actief op dit terrein, maar het werd steeds duidelijker, dat het van groot belang was om de nog bestaande molens ook echt te laten functioneren. Stilstand betekende niet alleen achteruitgang, maar meestal slopen. In 1972 werd Het Gilde van Vrijwillige Molenaars opgericht. Samen met De Hollandsche Molen werd een opleiding tot molenaar in het leven geroepen en onder verantwoording van die vereniging werden er zelfs twee examens uitgewerkt.

De korenmolen in ons dorp werd in 1962 door de laatste beroepsmolenaar, Cornelis Mansvelt, aan de gemeente verkocht. Niet alleen uit economische motieven, maar ook wegens gebrek aan een opvolger, zoals de molenaar aan zijn vaste klanten duidelijk maakte. Nadat de molen grondig opgeknapt was, liet een medewerker van Gemeentewerken de wieken zo af en toe draaien, maar daar bleef het bij. Op 31 maart 1973 was er echter weer een molenaar werkzaam op de molen: Wim van Krieken. In 1981 heeft mijn leermeester, Jan van der Veek, deze taak overgenomen. Zowel Wim als Jan zijn in het bezit van bovengenoemd diploma. Zoals u heeft kunnen lezen, spreek ik liever van molenaar, dan van een vrijwillige molenaar. Het begrip vrijwilliger wordt vaak volkomen verkeerd geïnterpreteerd. Ach, dat is toch maar een vrijwilliger. Ik ben echter van mening, dat menig professional nog heel wat kan leren van die vrijwilligers, al was het alleen maar wat hun inzet en mentaliteit betreft! Om het verschil met de echte molenaars van vroeger aan te geven, lijken mij de woorden beroepsmolenaar en molenaar duidelijk genoeg. Een achterneef van Jan, Pieter van der Veek en ondergetekende hebben deze taak in 1986 overgenomen. Ik heb het gevoel er een vak bij geleerd te hebben. En zeker na zo’n 20 jaar durf ik mij molenaar te noemen. Die opleiding was overigens niet kinderachtig. Vroeger leerde je dit ambacht, al doende, van je vader. Nadat ik tijdens een vakantie in het buitenland een molenaar uit Maassluis ontmoet had, besloot ik eens uit te zoeken, of er in ons dorp ook een molen stond. Jan kon nog wel een knecht gebruiken en na een interessante opleiding van ruim een jaar meende ik examen te kunnen gaan doen. Overigens heb ik heel veel geleerd van beroepsmolenaars waar ik enige tijd stage mocht lopen. Mocht u meer willen weten, kom op zaterdagmiddag maar eens langs. Ook ik kan nog wel een knecht gebruiken.

                                                                                                          Carl Doeke Eisma