Door het gebrek aan zaaizaad ziet het er in mei 1812 niet zo veelbelovend uit voor de teelt van Napoleons suikerbieten in Wassenaar. In het najaar blijkt evenwel dat van de 16 van hogerhand voorgeschreven hectares er toch nog 12 zijn ingezaaid.
Dat staat althans te lezen in het “Etat sur la culture des betteraves”, dat de maire op 1 oktober 1812 aan de onderprefect zendt. Maar erg florissant waren toch de verdere resultaten niet. Van de 12 ingezaaide hectares kwamen er 5 niet op. Als oorzaak werden de slechte kwaliteit van het zaad en de droogte in de zaaiperiode genoemd. Twee hectares werden opnieuw ingezaaid. Maar uiteindelijk bleken er eind september toch niet meer dan 7 ha beetwortelen op het land te staan. De boer op Bellesteyn bleek het nog gelukt te zijn om 150 roeden [21 are] te verbouwen, driekwart van zijn beoogde aandeel, die op de Kerkewoning was niet verder gekomen dan 50 roeden [7 are], niet meer dan eenderde van zijn aandeel.
De doelstelling van 1812, 100.000 ha beetwortelen voor het Franse keizerrijk, gold opnieuw voor 1813. Eind januari ontvangt de maire een brief van de onderprefect, waarin deze laat weten dat het van groot belang is dat de landeigenaren worden aangemoedigd zich “avec zèle” (met ijver) te wijden aan de bietenteelt en dat zij daarvan ook zelf profijt zullen hebben, vooral “dans votre commune” (in uw gemeente) waar de grond “parfaitement” geschikt is voor deze teelt. Een paar dagen later brengt de onderprefect de maire nog op de hoogte van een nieuw soort contract dat suikerfabrikanten met telers kunnen afsluiten. Hij verzoekt de maire om, als er suikerfabrikanten in Wassenaar dergelijke contracten willen afsluiten, al zijn invloed aan te willen wenden om deze transacties tot stand te brengen.
In het “l’Etat de l’agriculture de la commune de Wassenaer pendant le mois de Mai 1813” kan de maire over de teelt van “beteraves” toch niet anders rapporteren, dan dat ondanks alle aanmoedigingen, hij niemand heeft kunnen overreden om een nieuwe poging te wagen. Volgens hem moet de oorzaak hiervan gezocht worden in het “mauvaise reussité” (slechte resultaat) van het voorafgaande jaar. Ook in de latere, maandelijkse rapportages over de landbouw in Wassenaar wordt over suikerbieten steeds gemeld: “point de semailles” (niets ingezaaid). Het is dus duidelijk: na één jaar experimenteren houden de Wassenaarse boeren het helemaal voor gezien.
De val van Napoleon in 1813 betekende ook het einde van het Continentale stelsel. Daarna werd er weer in aanzienlijke hoeveelheden suiker uit overzeese gebieden ingevoerd. Voor Nederland betekende dat de teloorgang van de nog jonge bietsuikerindustrie. Eerst na 1860 ging men zich in ons land weer toeleggen op de teelt van suikerbieten. Rond het jaar 2000 werd er zelfs ruimschoots meer dan 100.000 ha verbouwd. Napoleons stoutste dromen zijn dus inmiddels verre overtroffen. In Wassenaar zijn er echter na 1812 hoogstwaarschijnlijk nauwelijks meer suikerbieten verbouwd, althans niet op bedrijfsmatige wijze.
Marry Niphuis-Nell